Eindelijk! Er begint weer een stukje zomer door te breken. Ik was er wel aan toe, na al die sneeuw en kou. En voor het eerst was het ook lekker om zonder jas buiten te zitten, zelfs onder de parasol. Tot nu toe bleven we vooral binnen voor Noa, maar nu kon ze heerlijk mee. 

Gezichtje ingesmeerd, hoedje van vorig jaar opgezet (d'r hoofd paste er nog nét in), oud laken neergelegd op ons pas gelegde terras, boxkleed voor de zachtheid onder d'r billetjes, speelgoed erbij en klaar waren we. 

Oke, het was even wat voorbereidend werk, maar toen zaten we ook heerlijk. De zon vond ze wat fel, dus ik heb toch maar de parasol opgezet. Ze keek haar ogen uit: een merel die in de tuin neerstreek, dat was dichtbij! Een zoemende hommel, die maakt een herrie (het was echt een hele vatsige). Nog wat schrik bij mama omdat er een spin met een doorsnee van toch zeker 7 centimeter aan de binnenkant van de parasol zat (gelukkig zag ik het niet met het openmaken, anders hadden we zéker geen parasol gehad). 

Wat is het toch genieten zo... 

Nog een paar daagjes en dan wordt ze alweer één. Wat ging dat jaar toch snel... Als ik nu filmpjes kijk van een tijd geleden dan zie ik pas hoe klein ze toen was. Ze lag alleen maar en nu: ze kruipt, kan zitten, zichzelf optrekken, kleine pasjes doen langs de tafel. Knap hoor dat ze dat in één jaar allemaal leert. Dat doen ze natuurlijk allemaal, maar het is wonderlijk om te zien zo van dichtbij. 

En wat een schavuit is het toch! Opvoeden is soms lastig met al haar trucjes. Om jullie een indruk te geven, hier komen een paar voorbeelden:
Ze mag van ons niet aan de krantenbak en de dvd's komen. Dus als ze dat toch doet zeggen we: Nee, Noa dat mag niet. En om dit wat extra te benadrukken zwaaien we met één vinger heen en weer (als je het precies doet zoals ik het schrijf snap je wat ik vedoel). Nu heeft Noa dus leren zwaaien en het zwaaien van één vinger lijkt daar natuurlijk best wel op. Dus het leek er op dat ze eerst wat verward was en begon vrolijk terug te zwaaien. Maar later had ze het wel door. Nu doet mevrouw als ze voor de dvd's zit al met één vingertje zwaaien naar de dvd's. Zo van: daar mag ik dus niet aankomen. Hilarisch, echt waar!

Met eten kent ze ook behoorlijk wat trucjes. Zo doet ze de laatste tijd heel veel haar tong naar buiten werken (en al het eten wat erop ligt mee natuurlijk). Dat ziet er best wel komisch uit, maar erom lachen is natuurlijk niet echt pedagogisch verantwoord. ALs je dan met je vinger heen en weer gaat doet ze dat terug en dan zijn we bijna niet meer te houden. Soms lopen we gewoon maar even weg.

Als ze boos is of gefrustreerd heeft ze ook een leuk trekje. Dan balt ze haar beide vuistjes, zet haar kaken op elkaar en zet grote ogen op. Na een seconde of vier/vijf is het dan weer voorbij. 

Er zijn er vast nog meer die nu even niet in me opkomen. In Noa's boekje probeer ik ze meteen op te schrijven, want je vergeet anders zoveel! 

Voor de meesten die dit lezen: tot zondag of tot volgende week zondag op Noa's verjaardag!

Noa heeft iets nieuws ontdekt: haar persoonlijke volumeknop. Te pas en te onpas begint ze te schreeuwen. AAAHH! Zo ongeveer. Soms lang (AAAAAAAAAHH), soms kort en vaak (AAH AAH AAAAHH). Toen kwam de vraag: hoe los je dat pedagogisch verantwoord op?

Er waren voor ons zo'n drie mogelijkheden:
- Negeren
- Vriendelijk doch dringend verzoeken of ze daar toch niet alsjeblieft mee op kan houden
- Terugschreeuwen

De eerste leek me wel verantwoord, gewoon niet reageren, wat anders doen, niet kijken, enz. Dat hielp niet. Echt totaal niet. Het leek ook niet zozeer dat ze het niet naar haar zin had, maar meer dat ze gewoon een nieuw trucje had ontdekt wat ze wilde uitproberen. 

Omdat het na tien minuten toch behoorlijk irritant aan het worden is (en je er hoofdpijn van krijgt..) probeerden we optie twee: Noa, doe eens niet. Als je het zachtjes zegt horen we je ook wel. 
Meestal deed ze dan ineens zachtjes: 'Du'. Wij weer: 'Zo ja'. Maar daarna was het weer gedaan. 
Ik probeerde het nog een tijdje, maar ze trok zulke gekke gezichten dat ik het niet kon laten om te lachen. Ik heb haar gezichtje maar even bedekt, want anders luistert ze natuurlijk nooit meer naar me.

Marco was degene die het het meest beu raakte en ik had het vermoeden dat hard terugschreeuwen nou niet echt handig was. Maar goed, Marco probeerde optie drie.
Noa: 'AAAAAHHH!' Marco: 'HE!' Noa keek even verbaasd op, maar dat was het dan ook. Noa: 'AAAAH AAH AAH!!' Marco: 'AAAAAH'. Ze lijkt voor de duvel nog niet bang te zijn. Dit had geen effect, want al snel begon ze weer. Zucht... Ze zeggen dat straffen nog geen zin heeft op deze leeftijd, maar ik had me maar wat zin om haar in dr bedje te gooien. Afleiden helpt ook maar eventjes, dus tot ze weer een nieuw trucje ontdekt zitten we waarschijnlijk nog wel even met onze schreeuwer.. 

Gelukkig is het niet alleen maar geschreeuw in huize Koevoets, ze heeft gelukkig meer goeie buien dan slechte. Staan is haar favoriet nu en omdat ze dat zelf nog niet kan is er een fulltime FTE beschikbaar om haar daarbij te assisteren. 

Op het kinderdagverblijf is het haar gelukt om te gaan staan in de box. Toen ze eenmaal stond vond ze het toch best wel eng en heeft een van de leidsters haar geholpen weer te gaan zitten. 

Vorige week had ze een dipje met eten. Ze wilde niks: geen fles, geen fruit, geen boterham, geen groentehap. Niks. Heel irritant. Met lichte dwang probeerden we dan toch maar om er wat melk in te krijgen. Het lijkt erop of ze toch last heeft gehad van iets (keelpijn?), want sinds zaterdag eet ze weer als vanouds en meer! Een hele fles van 200 CC drinkt ze tussen de middag en daarna nog anderhalve boterham! 

Toen ze zo slecht dronk probeerden we ook alles om haar wel te laten drinken, bijvoorbeeld door haar uit een beker te laten drinken. Natuurlijk wil onze eigenwijs meteen weer alles zelf doen en wil ze hem ook vasthouden. Dan wordt het wel een behoorlijk zootje, maar leg dat maar eens uit...
Omdat ze het zo leuk vond, maar nog wel een beetje lastig geef ik nu yoghurt in een beker. Dat is wat dikker, dus daar verslikt ze zich niet zo snel in. En een lol dat ze dan heeft! Helemaal trots op wat ze kan, grote glimlach op haar gezicht en een witte yoghurtsnor. Heel schattig. 

Nog maar twee maandjes en dan is onze kabouter alweer één. Wat gaat de tijd nog snel... 

Wij gaan een feestje bouwen! Noa d'r spreidbroek mag overdag af! Yeah!!! Vandaag ben ik naar het ziekenhuis geweest om een rontgenfoto te laten maken. Dat was trouwens ook wat. Ik was ruim op tijd (meer dan tien minuten voor we de afspraak hadden). Nu vond ik het al verdacht druk op het terrein. Auto's die ontzettend aan het tutten waren (nou ja, de bestuurders die erin zaten dan). Ik wist dat er helemaal achteraan nog een groot terrein was met plaatsen, dus ik reed daarheen. Ik had 's ochtends tegen Marco gezegd dat hij de Ford wel mee mocht nemen. Meestal laat hij die staan als ik een afspraak met Noa heb waar ik de auto voor nodig heb, want daar kun je gewoon een deur open doen (vier deurs) om haar in het autostoeltje te zetten. Bij de opel moet je een soort snoekduik nemen. Alleen gaat dat nog wel, maar met een baby in je armen moet je dan toch een beetje beter uitkijken. Maar goed, ik zei ik neem de Opel wel, want die is kleiner. Makkelijker met parkeren. Nou, ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik die auto bij me had.
Het was dus druk en ik reed naar achteren. Bleek ik op een doodlopend stuk uitgekomen te zijn. Wat bleek: er was in één van de gebouwen asbest gevonden en alles met een straal van 10 meter er om heen was afgezet, waaronder een stuk van het parkeerterrein. Helaas waren er meer mensen die wisten dat er achteraan ook nog plekken waren en die reden mij min of meer klem... Met nog tien minuten op de klok en geen uitzicht om hier snel uit te komen begon ik toch enigszins zenuwachtig te worden. De mensen achter mij keken alleen maar schaapachtig want ook zij hadden weer mensen achter zich... Het was heel smal om te draaien, want auto's stonden ook op allerlei plekken waar ze niet mochten staan. Iedereen achter mij ging draaien en ik moest eigenlijk terug om fatsoenlijk te kunnen draaien. uiteindelijk heb ik de auto er min of meer maar tussen geduwd om ook te kunnen keren. Zo snel mogelijk het terrein af. Het was inmiddels precies half drie. 

Buiten het terrein was het ook druk, omdat al die andere auto's natuurlijk ook geen plaatsje hadden kunnen vinden. Gelukkig was er nog een parkeerplek waar net een auto weg was. Zo'n betaalde plek waar je muntjes in gooit die dan afloopt. Er stond nog voor 21 minuten op, maar je mocht er ook maar max. een uur staan. Op hoop van zegen. 

Gestressed kwam ik bij de rontgenafdeling, vijf minuten te laat. Daar hou ik dus niet van. Andere mensen boeit het waarschijnlijk niet, maar ik vind het verschrikkelijk. 

Maar goed, op naar de foto. Kreeg ik een loden schort om en Noa kreeg een plakkertje van 2 bij 2 centimeter om haar geslachtsorganen te beschermen. Nu is Noa niet al te groot, maar 2 bij 2 haalt ze wel volgens mij. Nou ja, hopelijk was het de laatste keer.  

Iets voor drieen mocht ik bij de orthopeed komen voor de uitslag: ze was heel goed vooruit gegaan. Het was nog niet helemaal weg, dus ze wilde dat we hem 's nachts nog omdeden voor drie maanden. Daarna krijgt ze weer een foto en hopelijk mag hij dan echt af. 

Het is zo fijn om haar weer echt goed te kunnen knuffelen. Zelf leek ze ook wel happy te zijn. Morgen gaan we een nachtje weg naar Kerkrade. Misschien nog even in Aken kijken en we willen naar het Gaia park in Kerkrade. Schijnt erg leuk te zijn. 

Poeh, wat is het lang geleden dat ik wat geschreven heb! Het is ook best druk geweest en heel veel spannende dingen zijn er niet te melden.

Ze heeft nog steeds de spreidbroek aan, over een maand hebben we een afspraak in het ziekenhuis en maken ze een foto. Ik hoop dat het dan klaar is. We gaan echt een feestje vieren als hij af mag. 

Verder krijgt ze nu fruit en groente. Niet helemaal een succes, maar goed, we blijven proberen. In het begin werkte ze alles naar buiten met haar tong, dat gaat nu beter. Zeker als het iets is wat ze lekker vindt, zoals boontjes, banaan of appel. Wel wil ze als ze echt honger heeft eerst borstvoeding, want zo'n lepel dat gaat echt véél te langzaam! Dan wordt ze echt heel boos als we dat proberen. Dus eerst snel veel calorieën en daarna nog wat groente. 

Maar ze lijkt nu wat last te hebben van verstopping. Echt heel zielig, ze heeft al een paar keer flink gehuild en later bleek er poep in dr luier te zitten. Banaan krijgt ze al niet meer, ze zeggen dat dat eerder zorgt voor verstopping en ik heb van VSM Kindicol gehaald, speciaal voor baby'tjes. Ze eet en drinkt dan ook heel onrustig en vertrekt haar gezicht elke keer. Ik hoorde van de bakker (tja, daar hoor je nog eens wat) dat ze haar zoontje een eetlepel slaolie in de fles gaf per dag. Dat zou dan moeten helpen. 

3 September zijn we op vakantie geweest, daar heb ik ook wat foto's van op mijn blog gezet. Het autorijden vond ze verschrikkelijk, niet zo handig als je 700 kilometer ver weg gaat... Maar goed, met wat afleiding van mij (ik ben altijd achterin gaan zitten) en de laptop (tv verslaafde...) ging het redelijk. Op vakantie zelf ging het goed. We mochten een draagzak lenen van de eigenaresse van het huisje en die hebben we veel gebruikt. Ze sliep er zelfs af en toe in. Ze wilde alleen met haar hoofdje van ons af, zodat ze de wijde wereld in kon kijken. Anders vond ze het niet leuk en dat liet ze ook duidelijk merken. 

Het kletsen wordt ook steeds leuker. In plaats van aaaaaa en eeeeee 'zegt' ze nu tata en gaga. Het worden steeds meer woordjes. 

Ze weegt inmiddels 6835 gram, dus het is al een hele meid! Twee weken geleden was ik op het consultatiebureau en die hadden een nieuwe arts. Nu was ik niet zo enthousiast over die we eerst hadden (zoals jullie misschien wel gelezen hebben...), dus ik vond het allang prima. Ook was er een stagiaire bij. Ze vroegen hoeveel voedingen ze nu nog kreeg per dag: 5 en de laatste rond een uur of tien. Of ik haar dan wakker maakte. Ja, meestal wel. Dat was echt niet nodig, want vanaf 7 uur kunnen ze klokje rond slapen. Ja, maar ik deed dat omdat ze niet zo heel hard groeide en dan had ze in ieder geval nog een voeding extra. Nou, ze keken elkaar aan alsof ze water zagen branden. Niet goed groeide? Ja, dat zij die vorige. 
Vonden ze maar onzin. Ze groeide niet helemaal volgens het lijntje nee, maar verder zag het er goed uit. En als iemand zo veel beweegt als Noa is het ook niet gek dat ze niet zo veel aankomt, die verbruikt bijna alles. En ze groeide in zijn geheel iets minder: dus ook qua lengte en hoofdomtrek. Ze deed het gewoon wat rustiger aan dan in het begin. 
Oke... Dus doe ik nu een poging terug te gaan naar vier voedingen. Met die hapjes tussendoor moet dat wel lukken, maar mevrouw wil dus eerst melk en dan pas wat anders en zo kom ik dus niet echt aan vier voedingen... Over twee en een halve maand is ze negen maanden (de tijd vliegt..) en mag ik niet meer op mijn werk in de baas zijn tijd kolven. Dus of ik moet dan overdag gestopt zijn met borstvoedingen of ik moet in mijn eigen tijd kolven.. Ik weet natuurlijk niet hoe het er dan voor staat, misschien is het wel helemaal anders, maar anders ga ik misschien wel na mijn pauze in plaats van een half uur wandelen, een half uur kolven. Tegen die tijd zou één keer per werkdag toch ook moeten lukken? Who knows, misschien ben ik al wel helemaal gestopt. We zullen zien. 

Vorige week vrijdag is Marco met Noa voor de tweede keer naar het ziekenhuis geweest voor een echo. Een kwartier lang lag Noa rustig tussen twee balken in op haar zij, maar toen werd ze wat onrustig. De arts besloot dat ze te onrustig was en hij het niet goed kon zien. Marco was er een beetje pissig om, want ze had net ontzettend lang wél goed gelegen, maar goed. Het werd een rontgenfoto. Marco met een loden schort voor zijn zaakje, Noa in haar blote kont. Dan vraag je je toch wel af of dat zo goed is voor zo'n klein meisje. 

Afgelopen dinsdag kregen we de uitslag via de huisarts: heupdysplasie. Het eerste wat hij vroeg: en welke gradatie? Dat kon de assistent niet vertellen, dat stond er namelijk niet bij.... Om half twaalf heeft de huisarts zelf gebeld, maar die kon niet heel veel meer vertellen over hoe erg het nou precies was. Ze zou zelf naar het ziekenhuis bellen voor een afspraak met de orthopeet, want anders zouden we waarschijnlijk last hebben van een lange wachtlijst. Vrijdag om 13.55 uur konden we terecht.

Het blijkt een lichte heupdysplasie te zijn. En om ons gerust te stellen: zonder behandeling ging het waarschijnlijk ook wel over. Hmmm, overmedicatie schijnt een risico te zijn. Kunnen we niet even wachten dan? Nee, want als het niet over gaat kost het nog meer tijd etc om het op te lossen. Dus wij naar de overkant van het ziekenhuis naar een winkel die orthopedische hulpmiddelen verkoopt om een beenspreider. Een ding wat er voor zorgt dat haar beentjes helemaal naar buiten staan zodat die optimaal in de heupkom komen te staan. 

We konden er gewoon mee op vakantie, alleen zou het kunnen dat we een deken onderin het autostoeltje moeten leggen omdat haar beentjes nu uitsteken aan de zijkant. En dat moest... hebben we al bekeken. Misschien doen we tijdens de heen en terugreis dat ding wel helemaal uit, het moet wel veilig blijven.... 

Ze heeft hem sinds vrijdagavond aan en het lijkt er niet op dat ze er last van heeft. Ze is net zo vrolijk en praatgraag als altijd. Ze kan alleen niet meer op haar zij rollen en zo. Het zou niet uitmaken voor haar ontwikkeling, alhoewel ik me dat niet kan voorstellen. Ze kan zich toch drie maanden minimaal niet omrollen. Maar dat haalt ze dan hopelijk snel weer in. 

Ik zal een foto van haar erbij doen, dan weet je hoe het er uit zien. 

Nou, ook nog wat goed nieuws. Ik zit onder mijn oude gewicht van voor de zwangerschap! Woehoe. Vind ik wel een beetje cool, want er waren best veel mensen die zeiden dat het noooooooit meer zou lukken. 'Zeg maar dag tegen je lijntje' (citaat van een collega). Nou, mooi niet! Nu heb ik waarschijnlijk wel geluk en lukt het niet altijd, maar een tip: borstvoeding! Dat helpt echt, ik heb ontzettend veel meer honger dan normaal en eet ook veeeeel meer en toch val ik af, dus ik verbruik gewoon veel meer calorieen.